H απόλυτη έλλειψη σεβασμού προς οτιδήποτε (ή οποιονδήποτε) δεν θεωρούμε «δικό μας»

Όσα χρόνια και αν πέρασαν, όσα και αν περάσουν δεν πρόκειται να ξεχάσω το μεγαλύτερο ξέσπασμα κωλοπαιδαρισμού στην (αισίως) τεσσαρακονταετή πορεία μου σε αυτόν τον πλανήτη.

Όσοι μεγάλωσαν την δεκαετία του ’80 που ήταν παχιές οι μύγες και τα δανεικά του κράτους ήταν ακόμα αγύριστα θα θυμούνται ότι μια αγαπημένη συνήθεια των οικογενειών με μικρά παιδιά, πολλές φορές πολύ πιο πιστή από αυτή του εκκλησιασμού ήταν η Κυριακάτικη ταβέρνα. Πάντα με άλλες οικογένειες με συνομήλικα παιδιά, κατά προτίμηση στην εξοχή ώστε να μπορούν τα παιδία να τρέξουν. Ζωάρα.

Εκείνη την Κυριακή θυμάμαι ότι ήμασταν απαρτία. Γύρω στις 6 οικογένειες. Έντεκα παιδιά, όλα Τρίτη , Τετάρτη δημοτικού εκτός από τη μικρή μου αδερφή που την κουβαλούσαμε από υποχρέωση. Αγέλη κανονική.

Και ως αγέλη δράσαμε. Δράσαμε με μανία απέναντι σε ένα προσεκτικά «φασκιωμένο» για τον χειμώνα ξενοδοχείο που βρισκόταν κοντά στην ταβέρνα αλλά σε ασφαλή απόσταση από τους γονείς μας. Η μανία μας ήταν τέτοια που μετά το σπάσιμο όλων όσων μπορούσαμε με τη δύναμη και τη φαντασία της ηλικίας μας να σπάσουμε, καταλήξαμε να βγάζουμε τα κουδούνια από τους τοίχους. Μιλάμε για ζημιές όχι αστεία.

Χωρίς κανέναν προφανή λόγο. Τίποτα δεν μας είχε προκαλέσει. Ήταν απλά μια καταστροφική μανία της στιγμής που συχνά από τότε το ρίχναμε στο νεαρό της ηλικίας.

Υπήρχε όμως και ένας άλλος λόγος. Το ξενοδοχείο δεν ήταν δικό μας. Δεν μας ενδιέφερε.

Καθημερινά κυκλοφορώ στα Χανιά και εγώ και οι κοντινοί μου άνθρωποι και δεν υπάρχει μέρα που να μην έχουμε να διηγηθούμε περιστατικό ανθρώπων που δρουν σε αυτή την πόλη οδηγούμενοι από αυτό και μόνο το «ένστικτο». Το «ένστικτο» του αυτό δεν είναι «δικό μου.. ποιός το γ..μει»

Το ζεις στον τραμπούκικο τρόπο που οδηγάνε, στον τσογλάνικο τρόπο που διπλοπαρκάρουν , το αναπνέεις στα τσιγάρα που ανάβουν ακόμα και μέσα σε γραφεία δημοσίων υπηρεσιών (δες υπαλλήλους του ΙΚΑ Χανίων), στην αναισθησία με την οποία αντιμετωπίζουν τον δημόσιο χώρο, την ρύπανση και την καταστροφή του. Στον τρόπο που φυτεύουν τη γόπα στο μόνο περιουσιακό στοιχείο που ακόμα τους αποφέρει λεφτά (παραλίες) ενώ δίπλα παίζουν μωρά που τη μισή άμμο την έχουν στα χέρια και την άλλη μισή μέσα στο στόμα. Μα αυτά δεν είναι «δικά μου παιδιά» και οι τουρίστες δεν γεμίζουν το «δικό μου» πορτοφόλι.

Αμέτρητες οι φορές που ο δήμος (ναι αυτός ο δήμος που δικαίως ακούει τον εξάψαλμο για την απόλυτη δυσκαμψία του) φυτεύει δέντρα ήδη μεγαλωμένα, έτοιμα να κάνουν πολύτιμη σκιά σε μέρος που δεν έχει τις φρικτές μέρες του καλοκαιριού και σε μία εβδομάδα το πολύ το κόβει ο άρχοντας γιατί «μου εμποδίζει την πρόσοψη να ‘ουμ». Α και φυσικά γιατί «δεν είναι δικό μου, δικό μου είναι το μαγαζί».

Αμέτρητες (σχεδόν καθημερινά τυγχάνει να ξέρω) οι φορές που οι υπάλληλοι της ανακύκλωσης βρίσκουν στους μπλε κάδους (αυτοί είναι της ανακύκλωσης παιδιά) σφαχτάρια και νεκρά ζώα ενώ οι πράσινοι δίπλα είναι άδειοι.

Μάλιστα είναι τέτοιος ο εκτσογλανισμός που πολλοί από αυτούς που εκλέγονται ως δημοτικοί άρχοντες είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του. Περιφέρονται ψάχνοντας «δικούς τους» για τις νέες εκλογές βρίζοντας τους άλλους που είναι άχρηστοι. Χρόνια. Το να συμβάλλουν με έστω ένα μικρό λιθαράκι στην βελτίωση του δημοσίου χώρου (που για αυτό εκλέχθηκαν), ούτε λόγος. Ο δημόσιος χώρος άλλωστε δεν είναι ακόμα «δικός τους».

Όταν βγούνε όμως χαχαχαχαχαχα.

Μια συμβουλή παιδιά από ένα πρώην τσόγλανο που είχε το ελαφρυντικό της ηλικίας. Ο δημόσιος χώρος είναι δικός σας. Απλά ζούμε και εμείς μαζί σας (δυστυχώς) σε αυτόν.Οι υπόλοιποι άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς,  μπορεί να μην είναι «δικοί σας» αλλά εξακολουθούν να διορθώνουν αυτά που χαλάτε, να μαζεύουν αυτά που πετάτε. Να απολογούνται στους «ξένοι» για την συμπεριφοράς σας, να προσπαθούν να βγάλουν αυτόν τον …. Τόπο από το βούρκο του πάτου σε όλα . Αν δεν μπορείτε να αλλάξετε τουλάχιστον ας μην είστε αγενείς.

Κάτι είναι και αυτό…

(αναγνώστης του Parakritika.gr, ο οποίος μας ζήτησε να τηρηθεί η ανωνυμία του)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *